نویسنده: نوید اسفندیاری

کافه‌های قدیمی ایران چگونه با آیین سفارش، زبان‌ بدن مشتریان و ریتم اجتماعی شهر، دو نسل را شکل دادند؟ روایتی تحلیلی و نوستالژیک با نگاه نوید اسفندیاری.

روایتی قوم‌نگارانه از نوشابه زرد شادنوش در مهمانی‌های ساده دهه‌۶۰؛ از بطری‌های شیشه‌ای و لیوان‌های قدیمی تا اقتصاد عاطفی خانواده‌ها و پیوند نسل‌ها.

روایتی میدانی از ناوید اسفندیاری درباره «شهرهای ایران از پشت پنجره»: از تهران تا جنوب، بوی نان و صدای دوره‌گردها، روابط همسایه‌ها و تغییر سبک زندگی.

تحلیل میدانی صف کوپن در دهه ۶۰؛ از اقتصاد جنگ و کمبود تا پیوندهای پنهان اجتماعی، حافظه جمعی شهری و روایت‌های خانوادگی در محله‌های ایران.

روایتی قوم‌نگارانه از کتاب‌فروشی محلی و بوی کاغذ کهنه؛ پاتوق دانش‌آموز و دانشجوها. از نقش این فضا در شکل‌گیری سلیقه، گفت‌وگو و دوستی تا چالش‌های عصر آنلاین و راه‌حل‌های بومی.

گزارشی حسی از نور مهتاب در حیاط‌های ایرانی؛ آسمان پرستاره، بوی خاک خیس، صدای کولر آبی و گفت‌وگوهای آرامی که به خاطره‌ای ماندگار بدل می‌شود.

حادثه تلخ چگونه از خبر عبور می‌کند و به «حافظه درد» بدل می‌شود؟ روایت اتنوگرافیک از سوگ جمعی، هم‌نفسی، شوخی‌های تاب‌آور و مراقبت‌های روزمره در ایران.

چرا بعضی تکیه‌کلام‌ها دهه‌ها می‌مانند؟ این مقاله چسبندگی زبانی را در خاطرات روزمره ایرانی واکاوی می‌کند؛ از بدن و لحن تا رسانه و هویت نسلی، با راهکارهای کاربردی.

روایتی مردم‌نگارانه از زمستان و نذرهای محلی؛ از نانوایی و قهوه‌خانه تا کرسی خانه‌های قدیمی و خوراک‌های آیینی که گرما و همدلی می‌ساختند.

موکت‌های پرزکوتاه در خانه‌های دهه ۶۰ و ۷۰ ایران فقط کف‌پوش نبودند؛ سطح مشترک زندگی، مهمانی و بازی کودکان بودند که حافظه جمعی و خانه ایرانی را شکل دادند.