نویسنده: نوید اسفندیاری

عقده‌های کودکی چگونه از تجربه‌های کوچک، در بدن و زبان و روایت خانوادگی ثبت می‌شوند و با محرک‌های روزمره دوباره فعال می‌مانند؟

گزارش میدانی نوید اسفندیاری از طعم خانه‌های قدیمی و غذاهای محلی که نسل‌ها را دور سفره جمع می‌کرد؛ جزئیات سفره‌ها، ظرف‌ها و نقش بو و مزه در حافظهٔ جمعی.

سفری شنیداری به صداهای فراموش‌شده روستاها: نی چوپان، مناجات سحرگاهی، زنگ گله و آوازهای کار؛ تحلیلی از تغییرات سبک زندگی و نقشه صوتی هویت محلی.

روایتی مردم‌نگارانه از زنگ هنر در مدرسه: آبرنگ و مدادشمعی، بوی کاغذ و روزنامه، لحن معلم و تعامل بچه‌ها؛ لحظه‌ای کوتاه از آزادی در روزی منظم.

روایت مردم‌نگارانه از شهری که ترک شد؛ کوچه‌ها، لهجه‌ها و عادت‌ها چگونه در حافظه جمعی می‌مانند و ما را دوباره صدا می‌زنند.

از اذان مسجد تا بوق بستنی‌فروش و صدای قطار شهری؛ روایتی میدانی از صداهایی که هویت شهرها و محله‌های ایران را می‌سازند و خاطرات مشترکمان را زنده می‌کنند.

مدارس محله؛ جایی که زمان در ریتم صف صبحگاهی، بوی دفتر نو و تابلوهای فرسوده کش می‌آید. نگاهی مردم‌نگارانه به حافظه‌ی جمعی و نوستالژی مدرسه.

اولین حقوق در ایران فقط عدد نیست؛ پاکت، پیامک بانک، رسید عابر و مسیر تا خانه است. روایت خرج‌های احساسی همان ماه و معنای استقلال.

روایتی میدانی از نوید اسفندیاری دربارهٔ نغمه‌های محلی در کوچه‌ها و خانه‌های ایران؛ از لالایی و نشاکاری تا عروسی‌های خانگی و آیین‌های سوگ و شادی.

چرا معماری حیاط‌دار در کودکی حس امنیت می‌ساخت؟ روایت قوم‌نگارانه از بوی چای و خاک خیس، صدای آب حوض و نقش ایوان و دیوارها در حافظه جمعی ایرانیان.