دسته: زمان و حافظه جمعی

مسیری که هر روز می‌رفتیم چطور در بازسازی‌های شهری ناپدید می‌شود؟ روایت قوم‌نگارانه از حافظه حرکتی، همسایگی و جایگزین شدن راه‌ها.

آزادی در روایت‌های کهن ایرانی چگونه در خاطرات خانوادگی و کدهای ناگفته روزمره زنده می‌ماند؛ از مکث‌ها تا مرزهای خانه و محله.

«گوست شدم» یعنی رابطه‌ای که بی‌خداحافظی خاموش می‌شود؛ از پیام‌های بی‌پاسخ تا ویوهای بی‌صدا، و اثرش بر انتظار ما از پایان رابطه.

روایتی میدانی از تاریخ روزمره ایرانی‌ها: صف‌ها، خاموشی‌ها و شادی‌های کوچک؛ از بدن‌ها و اشیا تا اصطلاحات و نشانه‌هایی برای یادآوری خاطرات خانوادگی.

دوستی‌های آنلاین دوران کرونا چرا کم‌رنگ شدند؟ در این مقاله، سرنوشت رفاقت‌های مجازی، علت‌ها، نشانه‌ها و راه‌های حفظ یا خداحافظی سالم را بررسی می‌کنیم.

«گس‌لایت» چطور از یک مفهوم بالینی به تکیه‌کلام روزمره ایرانی‌ها رسید؟ این تحلیل فرهنگی، جابه‌جایی معنا و اثرش بر اعتماد و رابطه را بررسی می‌کند.

«به‌مولا» چگونه از یک قسم جدی به شوخیِ صمیمانه نسل جدید تبدیل شد؟ بررسی کاربرد، لحن، اعتماد و مرز احترام در گفت‌وگوهای روزمره.

ردفلگ و گرین‌فلگ چطور در زبان جوان امروز ایران به برچسب‌های سریع اخلاقی تبدیل شده‌اند و چه چیزی درباره مرزبندی و خودمراقبتی می‌گویند؟

موزاییک‌های خیابان و حیاط را مثل آرشیو زیرپا بخوانیم؛ رد خانه‌ها، همسایه‌ها و آیین‌های کوچک که شهر را می‌سازند.

کرونا از ما فاصله، آیین‌ها و امنیت روانی گرفت؛ اما نگاه تازه‌ای به زمان، خانه و رابطه‌ها داد. مرور این فقدان‌ها و هدیه‌ها برای ساختن خاطره‌های ماندگار.