دسته: خوراک‌های محلی و سفره‌های بومی

کدام غذای محلی شما را یک‌راست به کودکی می‌برد؟ غذا را مثل ماشه حافظه ببینید: بو، صدا، تعارف‌ها و واژه‌های سفره را ردیابی کنید.

صبح کوهستان با پنیر تازه و نان سنگک فقط یک صبحانه نیست؛ آیینی از بوها، صداها و ریزرفتارهاست که حافظه خانوادگی و جمعی را زنده نگه می‌دارد.

روایت مردم‌نگارانه از قابلمه دلمه برگ‌مو در ایوان عصرهای اردیبهشت؛ از شستن برگ‌ها و ریتم گفت‌وگو تا حافظه‌ای که با بو و دست ساخته می‌شود.

روایتی مردم‌نگارانه از بلال بازار تجریش: از بوی ذرت کبابی و ریتم صف تا زبان بدن خریداران و جایگاه این لقمه در خاطره جمعی تهران.

سفری نوستالژیک در چهار فصل آشپزخانه‌های ایرانی؛ از آش‌رشته و سبزی‌های بهاری تا کدو، لبو و خوراک‌های چرب زمستانی، با روایتی مردم‌نگارانه و معطر به خاطره.

دستورهای سادهٔ سفره‌های بومی با روایت نوید اسفندیاری؛ از صبحانه‌های محلی تا خوراک‌های کارگری. چرا حفظ این طعم‌ها یعنی حفظ زبان محلی و حافظهٔ جمعی.

روایتی محله‌محور از نذری شب نیمه‌شعبان؛ شله‌زرد با دارچین نام‌دار، صداهای کوچه، نور فانوس‌ها و تقسیم نذری که حافظهٔ جمعی را روشن می‌کند.

روایتی حس‌پذیر از سفره ناهار تابستانی؛ بادمجان‌های کبابی، دوغ محلی در کوزه و سفره حصیری در حیاط ایرانی، همراه با نقش خانواده و نوستالژی ماندگار.

گزارش میدانی نوید اسفندیاری از طعم خانه‌های قدیمی و غذاهای محلی که نسل‌ها را دور سفره جمع می‌کرد؛ جزئیات سفره‌ها، ظرف‌ها و نقش بو و مزه در حافظهٔ جمعی.

روایتی حسی از صبحانه‌ محلی در خانه‌ مادرجون؛ کره‌ دست‌زده، نان تابه‌ای و بوی چای ذغالی. سفری به آیین صبحگاهی ایرانی و پیوند نسل‌ها پای سفره‌ی ساده و اصیل.