نویسنده: نوید اسفندیاری

روایتی محله‌محور از نذری شب نیمه‌شعبان؛ شله‌زرد با دارچین نام‌دار، صداهای کوچه، نور فانوس‌ها و تقسیم نذری که حافظهٔ جمعی را روشن می‌کند.

چرا یک میم از یک خبر ماندگارتر می‌شود؟ با نگاه روانشناسی حافظه و فرهنگ دیجیتال، می‌بینیم طنز، تکرار و احساسات چطور میم‌ها را حک می‌کنند.

روایت مردم‌نگارانه از «روز طلایی مدرسه»؛ وقتی برنامه سبک است و چهارشنبه زودتر می‌گذرد: زنگ‌ها، کیف سبک، راه خانه و ریتم محله که عوض می‌شود.

دمی گوجه ته‌دیگ‌دار و سالاد شیرازی فقط یک غذا نیستند؛ تکنیک‌های خانگی‌اند برای ساختن حس فراوانی از مواد محدود، با زمان‌بندی و تقسیم عادلانه.

روایتی حس‌پذیر از سفره ناهار تابستانی؛ بادمجان‌های کبابی، دوغ محلی در کوزه و سفره حصیری در حیاط ایرانی، همراه با نقش خانواده و نوستالژی ماندگار.

اکولوژی کاغذ در دانشگاه‌های ایران: کارت دانشجویی کاهی، تابلوی اعلانات، پوسترها و آگهی‌های دست‌نویس که ریتم زندگی جمعیِ دانشگاه را زنده نگه می‌داشتند.

طنز نسل زد فقط خنده نیست؛ ابزاری برای تاب آوردن، حرف زدن و ساختن هویت در شبکه‌های اجتماعی است. میم‌ها چه چیزی از زندگی امروز ایران می‌گویند؟

روایت مردم‌نگارانهٔ اولین دوچرخه‌سواری بدون کمکی در کوچهٔ خاکی؛ لحظه‌ای که با صداها، ترس‌ها و تشویق‌ها، کودکی و نقش‌های خانواده را آرام تغییر می‌دهد.

روایت نوید اسفندیاری از ترانه‌های رادیو موج کوتاه؛ خش‌خش همیشگی، لهجهٔ مجری و همکاری گوش‌ها. تحلیلی نوستالژیک از خاطرهٔ شنیداری دهه‌ها و مقایسه با امروز.

روایت مردم‌نگارانه‌ای از ساعت دیواری تیک‌تیک‌دار در خانه‌های ایرانی؛ مترونومی اجتماعی که بیدارباش، غذا، نماز، تلویزیون و وقت‌شناسی را تنظیم می‌کرد.