نویسنده: نوید اسفندیاری

روایت قوم نگارانه از بیست سالگی در ایران؛ جایی که رویاها در نگاه هم سالان، سؤال های ساده و فضاهای مشترک، مدام اندازه گیری می شوند.

چرا بعضی ماه‌ها در ایران خاطره‌ها را بیشتر فعال می‌کنند؟ از تغییر هوا و تقویم مدرسه تا بوها و آیین‌های محله‌ای، ریتم بازگشت‌ها را بررسی می‌کنیم.

روایتی میدانی از تاریخ روزمره ایرانی‌ها: صف‌ها، خاموشی‌ها و شادی‌های کوچک؛ از بدن‌ها و اشیا تا اصطلاحات و نشانه‌هایی برای یادآوری خاطرات خانوادگی.

ساندویچ کالباس قدیم با نان باگت نیمه‌گرم، کاغذ روغنی و سس و خیارشور؛ روایتی مردم‌نگار از زبان سفارش‌دادن تا ترس‌های غذایی امروز.

قاب عکس‌های بالای تلویزیون چطور به آرشیو غیررسمی خانواده تبدیل می‌شوند؟ از انتخاب و چینش تا سلسله مراتب خاموش حافظه و روش حفظ تداوم.

روایت میدانی از محله‌هایی که همسایه‌ها در آن ناپدید می‌شوند؛ از آستانه‌های ساکت و بالکن‌های خاموش تا جابه‌جایی، معماری و زندگی دیجیتال.

دوستی‌های آنلاین دوران کرونا چرا کم‌رنگ شدند؟ در این مقاله، سرنوشت رفاقت‌های مجازی، علت‌ها، نشانه‌ها و راه‌های حفظ یا خداحافظی سالم را بررسی می‌کنیم.

حاشیه‌نویسی‌های دیوار مدرسه فقط شیطنت نیستند؛ متن اجتماعیِ زنده‌اند. از کدهای رفاقت تا زمان‌مندی نسل‌ها، بخوانیمشان و ثبتشان کنیم.

«گس‌لایت» چطور از یک مفهوم بالینی به تکیه‌کلام روزمره ایرانی‌ها رسید؟ این تحلیل فرهنگی، جابه‌جایی معنا و اثرش بر اعتماد و رابطه را بررسی می‌کند.

روایت مردم نگارانه از آیین «دندان زیر بالش» در خانه های ایرانی؛ جایی که باور، سکوت والدین و پاداش، خیال جمعی را زنده نگه می دارد.