نویسنده: نوید اسفندیاری

روایتی میدانی از صبح اول پاییز در روستا؛ مه غلیظ، بوی خاک نم‌خورده، زنگ گاو و جمع‌آوری نخستین هیزم‌ها؛ ریز‌رفتارها، صداها و آیین‌های فصلی.

چرا صبحگاه مدرسه از یک آیین آموزشی ساده به خاطره‌ای ملی تبدیل شد؟ روایت حیاط مدرسه، صف‌ها، سرود، بوها و صداها و نقش آن در حافظه جمعی.

روایتی مردم‌نگارانه از بهار و جشن‌های کوچک محلی در ایران؛ از سیزده‌به‌در و جمع‌های خانوادگی تا آیین آبیاران، زبان و ژست‌ها و نقششان در حافظهٔ نسلی.

واژه‌های مادربزرگ چگونه دایره‌المعارفی از گویش‌های محلی و اخلاق نسل‌های پیش را در خانه‌های ایرانی می‌سازد؟ روایتی صحنه‌محور با تحلیلی مردم‌شناختی.

روایتی تحلیلی از اقتصاد روزمره‌ ایرانیان؛ از صف کوپن و دفترچه‌های سهمیه تا کیف پول دیجیتال و پرداخت موبایلی، با روایت‌های نسلی و پیوند خاطرات و اعتماد.

نگاهی تحلیلی به عکاسی خیابانی در ایران و نقش آن در ثبت تغییرات شهر؛ از نگاتیو تا موبایل، از حافظه‌ حسی تا آرشیوهای دیجیتال مردم‌ساخته.

چگونه سینما در رویدادهای ملی به حافظه جمعی ایرانیان پیوند می‌خورد؟ از صف‌های سینما تا تماشای جمعی در خانه و پلتفرم‌ها، سکانس‌ها به خاطرات تصویری ماندگار بدل می‌شوند.

یک روایت مردم‌نگارانه از پشت‌بام‌های ایرانی؛ جایی که باد روی لواشک‌های تازه می‌رقصد، کودکان همکارند و همسایه‌ها ناظران کارخانه‌های خانگی.

یادداشتی میدانی از شب‌نشینی خانوادگی در قطعی برق: نور شمع، قصه‌گویی بزرگ‌ترها، بازی‌های جمعی و صدای خنده؛ تقابل نوستالژی دیروز با سبک‌زندگی امروز.

روایتی میدانی از نوید اسفندیاری درباره نغمه‌ها و لهجه‌های دست‌فروش‌های شهری؛ از «آهای خربزه بیا!» تا بلندگو و پیک، و نقش‌شان در حافظه شنیداری شهر.