زمان و حافظه جمعی

اصطلاحات مجازی فارسی فقط شوخی نیستند؛ مثل یک آیین روزمره، ریتم صمیمیت و طعنه را می‌سازند، مرز نسل‌ها را نشان می‌دهند و هویت جمعی می‌آفرینند.

آزادی در ایران فقط در بیانیه‌ها نیست؛ در نامه‌ها، دفترچه‌ها و حکایت‌های خانوادگی زندگی می‌کند و از نو روایت می‌شود.

حوصله فقط وقت آزاد نیست؛ شبکه‌ای از مکث‌ها، سلام‌ها، صف‌ها و ریزآیین‌هاست. این گزارش میدانی نشان می‌دهد چطور فرسوده شد و چطور برگردد.

شبستان خنک زیر ستون‌های سنگی؛ فضایی برای تنظیم بدن و جمع. از معماریِ اقلیم‌محور تا سکوت و نور فیلترشده و نسبتش با شهر امروز.

روایت مردم‌نگارانه از «صف واکسن» در ایران؛ از بوی الکل و صندلی‌های پلاستیکی تا تعارف‌ها، شوخی‌ها و چشم‌هایی که پشت ماسک امید و اضطراب را با هم حمل می‌کردند.

«هاوار» در گویش کردی فقط یک واژه نیست؛ فریادی است میان سوگ، دلتنگی و هشدار. این مقاله نقش عاطفی و اجتماعی هاوار را در موقعیت‌های واقعی بررسی می‌کند.

سفر یک تعبیر مهربانانه در ایران؛ از «قربانِت» در جنوب‌شرق تا مهربانی‌های کم‌حرفِ کویر. سه صحنه میدانی، جدول مقایسه، واژه‌نامه و پرسش‌های متداول.

روایتی میدانی از گذار ایرانی‌ها از قناعت و خریدهای محدود تا وفور انتخاب در سوپرمارکت و فروشگاه آنلاین؛ آزادی بیشتر یا اضطراب تصمیم؟

فرودگاه جایی است میان رفتن و ماندن؛ سالن انتظار با صندلی‌های ردیفی، شماره گیت، بوی قهوه و جمله‌های نصفه‌کاره‌ای که خاطره می‌سازند.

مردم‌نگاری یک عصر دهه هفتادی با سه نشانه آشنا: ویدئوکلوب، تلفن ثابت و قرار عصرانه در پارک؛ از انتخاب فیلم تا اخلاق تماس و ریتم صبر.