روایتی اجتماعی از آیین بارانخوانی در پاییز خشک؛ از آواز کاسههای مسی کودکان تا نقش زنان و پذیرش بزرگترها؛ پیوند امید، سنت و حافظه جمعی.
فوتبال ملی چگونه به «سینمای زنده» حافظه جمعی ایرانیان بدل میشود؟ از تماشای جمعی و شادی خیابانی تا نقش صدا و فضاهای شهری در ساخت خاطرات مشترک.
روایتی قومنگارانه از ظرف خیاطی مادرها در خانههای ایرانی؛ جعبهای رنگارنگ از نخ، سوزن و خاطرات که اقتصاد خانگی، مهارت و ذوق را کنار هم مینشاند.
روایتی مردمنگارانه از دکمههای شیشهای؛ زیور ساده اما ماندگار لباسهای ایرانی، از زیباییشناسی دههها تا نقششان در خیاطی خانگی و حافظه جمعی.
تحلیلی روایی از زندگی با یک تلویزیون در دهه ۶۰ ایران؛ از چیدمان اتاقنشیمن و نور آبی صفحه تا آداب دورهمی و حافظهٔ جمعی خانوادهها و بازتولید یادها امروز.
روایت قومنگارانه از آدامس خرسی؛ مزهای که دهه۷۰ را تعریف کرد. از صف دکههای محلی تا معاملههای زنگ تفریح، چگونه خاطرات مشترک شهری و مدرسهای ما شکل گرفت؟
روایتی میدانی از دیوارهای کاهگلی خانههای قدیم؛ از خنکای ظهر تابستان و بوی خاک نمخورده تا امنیت سادهی محله و نقش دیوار در نرمکردن نور و فیلتر صدا.
شعرهای محلی و لالاییها در ایران پلی میان نسلها هستند؛ نغمههایی از مادران و مادربزرگها که ترس، امید، مهاجرت و دلتنگی را در خاطرات خانوادگی زنده نگه میدارند.
بوی خاک نمخورده بعد از باران، محرک قدرتمند حافظهی بویایی ماست؛ از حیاط و کوچه تا شستن فرش عید و دمافطار، حس پاکی و شروع دوباره را زنده میکند.
روایتی مردمنگارانه از آویز فلفل و سیر بهعنوان نماد خردِ خانههای ایرانی؛ از معماری و پیوستار روستا–شهر تا حافظهٔ بویایی و آیینهای بیصدا که خاطرات را زنده میکند.
اولین ارائه کلاسی؛ اضطراب خوب بزرگشدن
تاریخ انتشار: 26 بهمن 1404
جوانی قرضی؛ وقتهایی که به آینده بدهکار شدیم
تاریخ انتشار: 26 بهمن 1404
نوستالژی ایرانی دقیقاً چیست؟ از خانه تا کوچه و لهجه
تاریخ انتشار: 26 بهمن 1404
بهار؛ اسمی سبز برای شروعهای دوباره و خاطرههای شکوفهدار
تاریخ انتشار: 26 بهمن 1404
قاشق چوبی مادر؛ ابزارهایی که مزه را حفظ کردند
تاریخ انتشار: 26 بهمن 1404