نویسنده: نوید اسفندیاری

روایتی تحلیلی از لالایی بلوچی؛ صدایی کشیده و گرم از نغمه‌های محلی جنوب که حافظه شنیداری کودک را می‌سازد، از اقلیم شنی تا امروزِ مهاجرت و آپارتمان‌نشینی.

ترس‌هایی که در کودکی از مدرسه، مهمانی و جمله‌های «آبرو داریم» شروع می‌شوند، در بزرگسالی شکل عوض می‌کنند؛ نشانه‌ها و راه‌حل‌های عملی.

گزارش میدانی نوید اسفندیاری از «آش دوغ اردبیل زیر باران»؛ روایت بخار کاسه‌ها، چوب‌دستی پیرزن آش‌پز، صدا و گویش محلی، ابزار سنتی و الگوهای اجتماعی خرید و خوردن.

آش رشته در شب‌های سرد فقط یک غذا نیست؛ یک آیین خانگی است از تقسیم کار، اقتصاد مواد، ظرف‌ها و گفت‌وگوها که دورهمی بی‌تکلف را شکل می‌دهد.

روایتی میدانی از تابستان‌های کوچه‌باغ؛ زنگ موتور سه‌چرخ بستنی‌فروش، سایهٔ درخت‌های توت و مسیر خاکی که کودکی و خاطره‌های بدنی ما را شکل می‌دهد.

طنز سیاسی روزمره در تاکسی‌ها، صف‌ها و دورهمی‌های خانوادگی چگونه به سوپاپ عاطفی بدل می‌شود و تاریخ غیررسمی احساسات مردم ایران را روایت می‌کند؟

خمیربازی پارس و بوی رنگی‌اش چگونه از میزهای کوچک کودکستان تا بزرگسالی با ما می‌ماند و نشانه‌ای زمانی در حافظهٔ حسی ایرانی می‌شود.

روایتی میدانی از آبگوشت در خانه‌های ایرانی؛ از صدای قل‌زدن دیگ مسی و بخارِ رو به پنجره تا نقش نان محلی و تقسیم‌کار دور سفره و پیوند محله.

از کوچه‌های خاکی تا خیابان‌های ۶ بانده، شهر ایرانی چگونه الگوی دیدن، شنیدن و راه‌رفتن ما را تغییر داد؟ تحلیلی میدانی از جابه‌جایی حافظه جمعی و نقش فضا در شکل‌گیری خاطرات.

چگونه معماری مدارس، از حیاط و کلاس تا راهرو و بوفه، حافظه‌ جمعی ما را می‌سازد؟ تحلیلی حسی و دقیق از گرمی و سردی فضا و نقش آن در تجربه آموزشی.