دسته: نوستالژی و یادگاری‌ها

روایتی مردم‌نگارانه از آویز فلفل و سیر به‌عنوان نماد خردِ خانه‌های ایرانی؛ از معماری و پیوستار روستا‌–‌شهر تا حافظهٔ بویایی و آیین‌های بی‌صدا که خاطرات را زنده می‌کند.

تحلیل مردم‌نگارانه بوی دفتر نو و آیین خرید مهرماه در ایران؛ از صف‌های لوازم‌التحریر تا رفتار والدین و نقش بو در خاطرات مدرسه و کودکانه‌ای که هر پاییز برمی‌گردد.

روایتی مردم‌نگارانه از ایوان‌های قدیمی به‌عنوان فضای نیمه‌باز خانه‌های حیاط‌دار؛ از صبح تا شب، آیین‌های کوچک روزمره و نقششان در حافظهٔ جمعی ایرانیان.

دفترچه اندازه‌گیری خیاط، آرشیوی میدانی از بدن‌های محلی و سلیقه‌هاست؛ از لکه‌های گچ تا شوخی‌های مشتری، سندی زنده از حافظه و زیست اجتماعی محله‌های ایران.

روایتی قوم‌نگارانه از جوجه‌های رنگی عید در ایران؛ از بساط دست‌فروش جلوی مدرسه تا حیاط خانه، میان شادی کودکانه، مسئولیت، مصرف‌گرایی و اخلاق حیوانات.

چرخ خیاطی دستی و ریتم تیک‌تاکش چگونه لباس و خاطرات خانه‌های ایرانی را شکل داد؟ از روان‌شناسی یاد تا نگهداری و بازآفرینی این میراث خانگی.

نمک‌پاش نقره‌ای؛ جزئی کوچک اما پرمعنا روی سفره‌ی ایرانی. از نور زرد آشپزخانه تا صدای قاشق، روایتگر آداب، باورها و مهمان‌نوازی و خاطره‌های جمعی خانواده.

بلیت‌های قدیمی قطار چگونه به «شیء حافظه» بدل شدند؟ از بافت مقوا و مهر و دست‌خط تا روایت‌های خانوادگی و دانشجویی؛ مقایسه‌ای خواندنی با بلیت دیجیتال امروز.

تحلیلی از صدای دوره‌گردها در زندگی شهری ایران؛ از نداهای یخ‌در‌بهشت تا نوتیفیکیشن اپ‌ها، با نگاهی نوستالژیک به خاطرات و راه‌حل‌های حفظ آن صداها.

روایتی قوم‌نگارانه از نقشه‌های کاغذی جاده‌ها در ایران؛ از کاپوت داغ ماشین و انگشت پدر تا بحث «راهِ نزدیک‌تر» و نقش این آیین در ساختن خاطرات خانوادگی.