نوستالژی و یادگاری‌ها

روایتی مردم‌نگارانه از تندشدن زمان در دهه بیست زندگی در ایران؛ از تقویم و ددلاین تا اسکرول و توقع خانواده، و اضطراب پیشرفت.

روایتی مردم نگارانه از حیاط مادربزرگ؛ جایی که با صدای آب، سایه و ریزآیین‌های روزانه، زمان اجتماعی تنظیم می شد و نسل ها کنار هم می زیستند.

فالوده شیرازی در لیوان شیشه‌ای فقط یک دسر نیست؛ صدای قاشق و بوی گلاب، صفِ مغازه و خنکیِ جمعیِ شهر را در عصرهای داغ روایت می‌کند.

از آلبوم‌های چسبی و عکس‌های آتلیه تا پوشه‌های گوشی و سلفی‌ها؛ این گزارش مردم‌نگارانه نشان می‌دهد زمان در خانواده‌های ایرانی چگونه قاب شد.

چرا دستورهای شفاهی ایرانی با «به مقدار لازم» جواب می‌دهند؟ از زبان آشپزخانه تا انتقال دانش مادرانه و راه سازگارکردن دستورهای اینترنتی با تجربه.

پشه بند و تور در خانه های ایرانی فقط یک وسیله نبود؛ فناوری ساده ای برای خواب امن، کاهش گزیدگی و ساختن آیین شب های گرم تابستان بود.

ته‌دیگ طلایی فقط یک تکه برنج برشته نیست؛ آیینی خانگی است برای مذاکره، عدالت و خاطره‌سازی با صداها، بوها و هیجان تقسیم دور سفره.

پرده‌های توری سفید در خانه‌های قدیمی، نور را نرم می‌کنند و حس امنیت عاطفی می‌سازند؛ روایتی آهسته از پارچه، سکوت، خاطره و خانه ایرانی.

یخچال قدیمی خانه‌های ایرانی با صدا، مکث و تعمیر، زمان را در آشپزخانه شکل می‌داد؛ از چانه‌زنی بر سر سرما تا فرهنگ دوام آوردن.

پوسترهای کاغذی روی دیوار اتاق، آرشیوی غیررسمی از سلیقه، رویا و کدهای نسلی در ایران‌اند؛ از جای‌گذاری تا رنگ‌پریدگی و رد چسب.