مقالات مجله خاطرات

گاهی یک وسیله کوچک در گوشه کیف، بیشتر از یک آلبوم بزرگ حرف برای گفتن دارد. شاید باز کردن یک کیف پول قدیمی و دیدن یک عکس کوچک، رسید یک کافه، دست‌نوشته‌ای کوتاه یا شماره…

گاهی یک شیء کوچک، بیشتر از یک آلبوم عکس می‌تواند گذشته را به زمان حال بازگرداند. یک ساعت قدیمی روی میز، روسری‌ای که هنوز بوی آشنایی دارد، کتابی با گوشه‌های تاخورده، یا حتی یک کلید…

در این مقاله می‌بینید کدام واژه‌ها در نثر فارسی بیش از «مفهوم»، از «جزئیات» خاطره می‌سازند؛ از نم و حیاط تا سماور و دم غروب.

تحلیلی فرهنگی از «ای ایران» به‌عنوان یک حافظه صوتی جمعی: چرا بغض در آن می‌ماند، چگونه در آیین‌های شنیدن تکرار می‌شود و رسانه چطور گرما و کلیشه را هم‌زمان می‌سازد.

گاهی یک عکس قدیمی کافی است تا آدم چند لحظه مقابل یک تصویر ثابت بماند. حیاطی که زمانی بزرگ به نظر می‌رسید، اتاقی که تمام دنیای کودکی در آن جا می‌شد، راهرویی که مسیر رفت‌وآمد…

گاهی یک اسکناس تاخورده در گوشه یک کیف قدیمی، یک دفترچه حساب بانکی کوچک یا حتی یک پیامک واریز که سال‌ها پیش ذخیره شده، می‌تواند آدم را به یک لحظه خاص برگرداند؛ لحظه‌ای که برای…

چرا دیدن دوباره شب‌های برره خاطرات را محکم‌تر می‌کند؟ این مقاله نشان می‌دهد طنز، تکرار واژه‌ها و تماشای جمعی چگونه «حافظه خانگی» می‌سازند.

جستاری مردم نگارانه درباره فشار نامرئی «باید برسم» در دهه بیست ایران؛ از زبان روزمره و نصیحت خانواده تا زمان بندی نهادها و نشانه های اجتماعی.

قوم‌نگاری امتحان‌های پایان‌ترم در ایران: شب‌بیداری‌ها، اضطراب جمعی، دعاها، قرارهای کتابخانه و کدهای نانوشته تقلب؛ روایتی از حافظه نسلی.

لقمه‌های مادر فقط غذا نبودند؛ جغرافیای کیف مدرسه، امضای دست و مناسبات بوفه را در خود داشتند. روایتی از طعم، قضاوت و تغییر امروز.