زمان و حافظه جمعی

چرا صبحگاه مدرسه از یک آیین آموزشی ساده به خاطره‌ای ملی تبدیل شد؟ روایت حیاط مدرسه، صف‌ها، سرود، بوها و صداها و نقش آن در حافظه جمعی.

روایتی تحلیلی از اقتصاد روزمره‌ ایرانیان؛ از صف کوپن و دفترچه‌های سهمیه تا کیف پول دیجیتال و پرداخت موبایلی، با روایت‌های نسلی و پیوند خاطرات و اعتماد.

نگاهی تحلیلی به عکاسی خیابانی در ایران و نقش آن در ثبت تغییرات شهر؛ از نگاتیو تا موبایل، از حافظه‌ حسی تا آرشیوهای دیجیتال مردم‌ساخته.

چگونه سینما در رویدادهای ملی به حافظه جمعی ایرانیان پیوند می‌خورد؟ از صف‌های سینما تا تماشای جمعی در خانه و پلتفرم‌ها، سکانس‌ها به خاطرات تصویری ماندگار بدل می‌شوند.

چسب مایع رازی برای بچه‌های دهه ۶۰ و ۷۰ بوی خاص کلاس درس بود؛ روایتی میدانی از میزهای چوبی، دفتر نو و حافظهٔ حسی که خاطرات مدرسه را زنده می‌کند.

فرهنگ لغات چندنسلی در خانواده‌های ایرانی را با روایت میدانی دنبال می‌کنیم؛ واژه‌هایی چون رفیق، آبرو، آزادی، کار و عشق چگونه میان نسل‌ها دگرگون می‌شوند؟

کافه‌های قدیمی ایران چگونه با آیین سفارش، زبان‌ بدن مشتریان و ریتم اجتماعی شهر، دو نسل را شکل دادند؟ روایتی تحلیلی و نوستالژیک با نگاه نوید اسفندیاری.

روایتی قوم‌نگارانه از نوشابه زرد شادنوش در مهمانی‌های ساده دهه‌۶۰؛ از بطری‌های شیشه‌ای و لیوان‌های قدیمی تا اقتصاد عاطفی خانواده‌ها و پیوند نسل‌ها.

تحلیل میدانی صف کوپن در دهه ۶۰؛ از اقتصاد جنگ و کمبود تا پیوندهای پنهان اجتماعی، حافظه جمعی شهری و روایت‌های خانوادگی در محله‌های ایران.

حادثه تلخ چگونه از خبر عبور می‌کند و به «حافظه درد» بدل می‌شود؟ روایت اتنوگرافیک از سوگ جمعی، هم‌نفسی، شوخی‌های تاب‌آور و مراقبت‌های روزمره در ایران.