بازی‌های قدیم

شب‌های برق‌رفته در خانه‌های ایرانی چگونه با شمع، چراغ‌قوه و قصه‌گویی به آیینی خانوادگی تبدیل می‌شد؛ از سایه‌بازی روی دیوار تا بازی‌های بداهه.

کش‌بازی در حیاط مدرسه فقط یک بازی نبود؛ ریتم زنگ تفریح، نظم نوبت‌ها، مهارت‌های بدنی و اتحادهای کوچک را می‌ساخت و در حافظه جمعی می‌نشاند.

دوست خیالی کودکی فقط خیال نبود؛ راهی برای امنیت، تمرین گفت و گوی درونی و مدیریت ترس. نشانه ها و کارکرد امروز آن در زندگی ایرانی.

«کوه رختخواب» در خانه مادربزرگ فقط بازی نبود؛ معماری نرمِ لحاف و قالی بود برای جسارت، خنده و قانون‌های نانوشته خانواده ایرانی.

گل یا پوچ روی لحاف کهنه فقط یک بازی نیست؛ تمرین اعتماد، تردید و رعایت آبرو در جمع است. روایت میدانیِ قواعد نانوشته و ریزآیین‌هایش.