مقالات مجله خاطرات

حسام؛ یادگار تیزی تصمیم و روشنی مرز بعضی اسم‌ها مثل یک خط روشن روی کاغذ زندگی‌اند؛ نه برای جدا کردن آدم‌ها از هم، برای این‌که مسیر گم نشود. «حسام» از آن اسم‌هاست: وقتی صدا زده…

بعضی اسم‌ها مثل یک عکس قدیمی‌اند که هر بار نگاهش می‌کنی، چیزی تازه از دلش بیرون می‌آید. «ابراهیم» از همان‌هاست؛ اسمی که وقتی گفته می‌شود، انگار اتاق آرام‌تر می‌شود مثل حضور کسی که تکیه‌گاه است،…

بعضی اسم‌ها مثل یک قند کوچک در چای عصرانه‌اند؛ بی‌صدا حل می‌شوند، اما حالِ فضا را عوض می‌کنند. «شیرین» از همان اسم‌هاست: وقتی گفته می‌شود، انگار خاطره‌ای روشن از مهربانی در ذهن چراغ می‌زند نه…

بعضی اسم‌ها مثل یک تکه نان تازه‌اند: بی‌ادعا، گرم، و صمیمی. «گندم» از همان اسم‌هاست؛ وقتی شنیده می‌شود، انگار خاطره‌ای از خانه، از سفره، از دست‌های مهربانی که زندگی را «ادامه‌دادنی» می‌کردند، آرام روی دل…

بعضی اسم‌ها مثل یک شالِ نازک روی شانه‌ی خاطره می‌افتند؛ نه برای گرم‌کردنِ سرما، برای آرام‌کردنِ دل. «پرنیسا» از همان نام‌هاست: وقتی شنیده می‌شود، انگار چیزی نرم و روشن از گذشته عبور می‌کند و در…

بعضی اسم‌ها مثل یک بوی آشنا از راه می‌رسند؛ بی‌سر و صدا، اما دقیق. «فاطمه» از آن اسم‌هایی‌ست که انگار خودش را روی شانه‌ی خاطرات می‌گذارد و می‌گوید: «نگران نباش… من بلدم آرامت کنم.» شنیدنش…

موسیقی پاپ ایرانی چطور بین دلتنگی، امید جمعی و بازاری‌سازی شدید در نوسان است؟ از کاست‌های دست‌به‌دست‌شده تا هیت‌های الگوریتمی امروز، این مقاله پاپ را به‌عنوان آینه‌ای ترک‌خورده‌ی خاطره و مصرف سریع می‌خواند.

اولین روز مدرسه فقط یک خاطره نیست؛ گاهی گره‌ای است که اضطرابِ ارزیابی و جداییِ امروزمان را سفت نگه می‌دارد. این روایت، بازنویسی‌اش می‌کند.

چگونه معماری مدارس، از حیاط و کلاس تا راهرو و بوفه، حافظه‌ جمعی ما را می‌سازد؟ تحلیلی حسی و دقیق از گرمی و سردی فضا و نقش آن در تجربه آموزشی.

گزارشی انسان‌شناختی از نوید اسفندیاری درباره لهجه‌هایی که ما را ساختند؛ این‌که چگونه گویش‌های محلی در شهرهای ایران هویت، روابط و خاطرات جمعی را شکل می‌دهند و راه‌های پاسداری از آن‌ها.