دهه‌ها و سبک زندگی

تحلیلی قوم‌نگارانه از «قصه‌های مجید»: چرا ریتم کند، لهجه اصفهانی و جزئیات روزمره هنوز برای نوجوان‌های امروز ملموس و دوست‌داشتنی‌اند؛ از صف نان تا میم‌ها.

روایتی تحلیلی از دههٔ ۸۰؛ وقتی بلوتوث، موبایل‌های ابتدایی و اینترنت خانگی ریتم زندگی شهری ایران را تغییر داد و خاطرات را دیجیتالی کرد.

تحلیل روایی از غروب‌های دهه ۶۰ ایران: چگونه بوی نفت، صدای رادیو و سکوت محله با آیین‌های کوچک خانگی و همسایگی، حس مشترک و حافظه جمعی ما را شکل دادند.

خانه‌های ایرانی قبل از دیزاین مدرن چگونه با فرش، بوفه، آینه و شمعدان، تلویزیون و رادیو شخصیت می‌گرفتند؟ روایت مردم‌نگارانه از اشیایی که حافظه جمعی را زنده می‌کنند.

روایتی تحلیلی‌ـ‌نوستالژیک از دهه‌۷۰ و عصر کنسول‌های بازی در ایران؛ از سگا و نینتندو تا پلی‌استیشن و پیدایش قهرمان‌های خانگی، گیم‌نت‌ها و اقتصاد کرایه‌ی بازی.

روایتی دقیق از پشت‌صحنه عروسی‌های دهه شصت؛ از جمع‌آوری وسایل و نور خانه‌ها تا رفتار مهمان‌ها، موسیقی، خوراک و آیین‌های ماندگار نوستالژیک.

پیک‌نیک‌های جمعه، آیین ملی سه دهه در ایران؛ از پارک تا لب رودخانه، بوی چای و کباب و شوخی‌های پدرها، سازنده خاطرات خانوادگی و تقویم احساسی ما.

روایتی مردم‌نگارانه از دهه ۷۰ ایران؛ انفجار رنگ‌ها از اتاق نوجوان تا خیابان و رسانه‌ها چگونه سلیقه‌ی بصری تازه‌ای ساخت و در حافظه‌ جمعی ماندگار شد.

غروب که می‌رسید، اذان مغرب از بلندگوی مسجد محله مثل نخ نامرئی خانه‌ها را به هم وصل می‌کرد. لحظه‌ای که ریتم شهر کند می‌شد و نفس مشترک محله شنیده می‌شد.

روایت زنده از «خواننده محله» و نغمه‌های کوچه؛ از دعوت‌های خانوادگی و رادیوی کافه تا هم‌خوانی‌های جمعی. موسیقی مردمی چگونه هویت محله و خاطرات جمعی ما را می‌سازد؟