دسته: دهه‌ها و سبک زندگی

پیک‌نیک‌های جمعه، آیین ملی سه دهه در ایران؛ از پارک تا لب رودخانه، بوی چای و کباب و شوخی‌های پدرها، سازنده خاطرات خانوادگی و تقویم احساسی ما.

روایتی مردم‌نگارانه از دهه ۷۰ ایران؛ انفجار رنگ‌ها از اتاق نوجوان تا خیابان و رسانه‌ها چگونه سلیقه‌ی بصری تازه‌ای ساخت و در حافظه‌ جمعی ماندگار شد.

غروب که می‌رسید، اذان مغرب از بلندگوی مسجد محله مثل نخ نامرئی خانه‌ها را به هم وصل می‌کرد. لحظه‌ای که ریتم شهر کند می‌شد و نفس مشترک محله شنیده می‌شد.

روایت زنده از «خواننده محله» و نغمه‌های کوچه؛ از دعوت‌های خانوادگی و رادیوی کافه تا هم‌خوانی‌های جمعی. موسیقی مردمی چگونه هویت محله و خاطرات جمعی ما را می‌سازد؟

پارک محله در دهه شصت فقط فضای سبز نبود؛ صحنه‌ای بود برای شکل‌گیری خاطرات جمعی. در این روایت–تحلیل، پنج حس را مرور می‌کنیم و راه‌های ساده برای باززنده‌سازی همان حس در پارک‌های امروز پیشنهاد می‌دهیم.

بازخوانی شب‌های پخش سریال؛ از سکوت محله تا بوی چای. راهنمای کم‌هزینه برای ساختن آیین خانوادگی و گفت‌وگوی بعد از تماشا؛ خاطراتی که پیوند می‌سازند.

تحلیلی فرهنگی از مهریه و دفتر ازدواج؛ از سند کاغذی تا امضای دیجیتال. چگونه آیین‌های ساده و معنادار بسازیم و خاطرات آغاز زندگی را ماندگار کنیم.

سیر تحول شنیدن موسیقی خانگی از رادیو ترانزیستوری تا نوار کاست، و نقش شنیدن جمعی در بافت خانواده و محله؛ با پیشنهادهایی برای بازآفرینی تجربه‌ای آگاهانه امروز.

از آنتن‌های خرچنگی تا ویدئوی قاچاق، خاطرات تماشای جمعی چگونه سلیقه و گفت‌وگوی محله را ساختند و امروز چطور می‌توان آن حس را ساده بازآفرینی کرد؟

بازسازی حس شب‌نشینی‌های دهه شصت؛ از صدای خش‌خش رادیوی کوچک تا هندوانهٔ سینی استیل و آسمان پرستاره. تحلیلی نوستالژیک-اجتماعی با راهکارهای عملی برای ایجاد تجربه‌ای جمعی و کم‌هزینه امروز.