برچسب: دلتنگی و حسرت

چرا بعضی آهنگ‌ها بی‌هوا اشک‌مان را در می‌آورند؟ نگاهی آرام به پیوند ملودی، حافظه حسی و رهایی هیجانی در بدن و دل.

مقاله‌ای مردم‌نگارانه درباره تجربه ۲۰ سالگی در ایران و ترس خاموش از عقب‌ماندن؛ در کلاس، آشپزخانه، تاکسی و پیام‌های نیمه‌شب.

چرا «یادش بخیر» گاهی برای روزهای سخت گفته می‌شود؟ این یادداشت سازوکار نوستالژی، حافظه گزینشی و ترمیم هویت را بررسی می‌کند.

«گوست شدم» یعنی رابطه‌ای که بی‌خداحافظی خاموش می‌شود؛ از پیام‌های بی‌پاسخ تا ویوهای بی‌صدا، و اثرش بر انتظار ما از پایان رابطه.

دوستی‌های آنلاین دوران کرونا چرا کم‌رنگ شدند؟ در این مقاله، سرنوشت رفاقت‌های مجازی، علت‌ها، نشانه‌ها و راه‌های حفظ یا خداحافظی سالم را بررسی می‌کنیم.

گفت‌وگو با عزیز از دست‌رفته می‌تواند بخشی امن از خاطره‌درمانی باشد: نامه، ویس، زمزمه و تمرین‌های زمینی‌سازی که واقعیت فقدان را انکار نمی‌کنند.

آشتی با حسرت یعنی گذشته را بی‌انکار ببینیم و امروز را بی‌مجازات زندگی کنیم. راه‌های تبدیل «ای کاش» به «یادش بخیر» را بخوانید.

زندگی میان دو کشور یعنی خاطراتی با دو زبان، دو تقویم و دو لایه شوخی. این مقاله از خانه دوم، هویت سیال و تمرین‌های آشتی با دوگانگی می‌گوید.

چطور یاد عزیز از دست‌رفته را از منبع فرسودگی به منبع قوت تبدیل کنیم؟ چهار مرحله نرم برای التیام سوگ، کنار آمدن با سالگردها و زنده نگه داشتن پیوند.

هشتگ‌های سوگ در شبکه‌های اجتماعی می‌توانند شاهد، همدلی و حس تعلق بسازند؛ اما گاهی زخم را با مقایسه، قضاوت و یادآوری الگوریتمی باز نگه می‌دارند.