برچسب: رویدادها در حافظه جمعی

گاهی از یک اتفاق چیزی نمی‌ماند جز طرز گفتنِ یک جمله. این مقاله دربارهٔ خاطرهٔ صدا و لحن، امضاهای کلامی و راهِ رهاشدن از صداهای درونی‌شده است.

آزادی در روایت‌های کهن ایرانی چگونه در خاطرات خانوادگی و کدهای ناگفته روزمره زنده می‌ماند؛ از مکث‌ها تا مرزهای خانه و محله.

از «هزاردستان» تا «قورباغه»، زبان تصویری سریال‌های ایرانی در ۴۰ سال گذشته دگرگون شده است؛ از دکورهای سنگین و قاب‌های تئاتری تا فضاهای شهری معاصر، نورهای تیره و نئونی، و ریتم‌های تند. این مقاله، این تغییر را به‌عنوان آینه‌ای از حافظه جمعی و ذهنیت ما نسبت به قدرت، عشق، خشونت و تنهایی تحلیل می‌کند.

اسکندر؛ نامی مردانه با ریشه‌ای کهن و حسی از قدرت و سفر. در این متن نوستالژیک، معنی اسم اسکندر و خاطره‌هایی که بیدار می‌کند را می‌خوانید.

اضطراب اجتماعی فقط خجالتی‌بودن نیست؛ گاهی یک خاطرهٔ شرم در کلاس، تا اتاق جلسه می‌آید. تعریف، بدن، تکنیک‌ها و تمرین بازنویسی خاطره.

کرونا از ما فاصله، آیین‌ها و امنیت روانی گرفت؛ اما نگاه تازه‌ای به زمان، خانه و رابطه‌ها داد. مرور این فقدان‌ها و هدیه‌ها برای ساختن خاطره‌های ماندگار.

دوخت‌های محلی فقط لباس نبودند؛ نقشهٔ اقلیم و رسانهٔ هویت جمعی بودند. از رنگ و چین تا سوزن‌دوزی، رد باد و کار روزانه را بخوانیم.

چاووشی فقط یک آواز محلی نبود؛ رسانه‌ای شنیداری بود که با یک ندا، محله را وارد حالِ آیینیِ بدرقه می‌کرد و سفر معنوی را اعلام می‌کرد.

چرا «اولین روز دانشگاه» سال‌ها بعد هم در ذهن می‌ماند؟ از حافظه احساسی تا لحظه‌های سرنوشت‌ساز و تمرین نامه به گذشته برای ثبت آن در مجله خاطرات.

چرا یک میم از یک خبر ماندگارتر می‌شود؟ با نگاه روانشناسی حافظه و فرهنگ دیجیتال، می‌بینیم طنز، تکرار و احساسات چطور میم‌ها را حک می‌کنند.