دسته: هنر و فرهنگ خاطره

وقتی صدا، نشانهٔ آمدن شادی بود در روزگاری نه‌چندان دور، شبِ آخرین چهارشنبه سال بوی آتش، هیجان و راز می‌داد. در کوچه‌های خاکی و حیاط‌های کوچک، صدای زنگِ فلز به فلز، پیش‌درآمد بهار بود. «قاشق‌زنی»…

دههٔ ۷۰ و زایش «تماشای جمعی» در خانه‌های ایرانی شب‌هایی بود که هنوز هیچ موبایلی زنگ نمی‌زد، هیچ اعلان رنگی روی صفحه‌ای نمی‌درخشید، و تنها نوری که در اتاق می‌تابید، از آباژور گوشهٔ پذیرایی بود.…

نوری از قابِ کوچکِ تلویزیون عصرهای بهاری دهه هفتاد، وقتی نور آفتاب از لای پرده‌های تور رد می‌شد و بوی چای تازه دم در خانه می‌پیچید، خانواده‌ها آرام آرام دور تلویزیون جمع می‌شدند. کودکی بود…

چای در فرهنگ ایرانی فقط نوشیدنی نیست؛ نشانه‌ای از مهمان‌نوازی، تعارف و پیوندهای اجتماعی است. این نوشته از تاریخچه تا راهکارهای میزبانی آگاهانه را مرور می‌کند.

آینه و شمعدان، نماد نور و پاکی در سفره عقد ایرانی است؛ پلی میان آیین‌های کهن و سلیقه‌های امروز. در این راهنما، ریشه‌ها، معناها و شیوه‌های انتخاب و چیدمان معاصر بدون از دست‌دادن روح سنت را می‌آموزید.

از رقص ماهی قرمز در کاسه تا بازتاب آن در ادبیات و هنر؛ معنای فرهنگی، راهنمای نگهداری مسئولانه و جایگزین‌های نمادین برای سفره‌ای زیبا و مهربان.

از سعدی تا سپهری، خاک و باغچه در فرهنگ ایرانی نماد ریشه، فروتنی و تولد دوباره‌اند. روایتی تحلیلی-احساسی از چرخه‌ی حیات، بازگشت و رویش در شعر فارسی.

چراغ در شعر و ادبیات ایران، نماد امید، دانایی و روشنی جان است. از حافظ تا فروغ، این استعاره پلی میان عرفان، اخلاق و تجربهٔ اجتماعی ایرانی می‌سازد.

چرا وقتی نذر می‌کنیم سبک می‌شویم؟ این راهنمای علمی-کاربردی نشان می‌دهد چگونه نذرِ آگاهانه از مسیر معناجویی، همدلی و تنظیم هیجان به آرامش پایدار می‌رسد، همراه با تمرین‌ها و چک‌لیست.

مروری بینارشته‌ای بر حضور سبزه و بهار در شعر کلاسیک و معاصر و موسیقی ایرانی؛ از مولانا تا شجریان، با تحلیل استعاره‌ها و ایده‌هایی برای دورهمی نوروز.