دسته: ادبیات یاد و یادمان

روایت‌ تحلیلی از رمان‌های ممنوعه و نیمه‌ممنوع دهه‌ ۸۰ و ۹۰ که پنهانی در کیف مدرسه و زیر پتو خوانده می‌شدند و برای نسل نوجوان ایرانی، نوعی بلوغ فکری، عاطفی و سیاسی ساختند.

در این یادداشت از مجله خاطرات، نقش ادبیات کودک، از شعرهای ساده «حسنی» تا قصه‌های شب رادیو، در ترمیم زخم‌های کوچک کودکی و ساختن حافظه‌ای امن برای بزرگسال امروز را با نگاهی روان‌شناختی و نوستالژیک بررسی می‌کنیم.

پیاده‌روی عصر پل‌ها در ایران؛ روایتی سینمایی از معماری، شعر و آرامش شهری. از سی‌وسه‌پل تا پل طبیعت، چگونه قدم‌زدن خاطره می‌سازد و پیوند می‌دهد؟

سکوت شب روستا را چون موسیقی آرام زمین بشنوید؛ سفری حسی و فرهنگی به باند صوتی نامرئی شب، نسبت انسان با تاریکی و آرامش، و نقش آن در حافظه و نوستالژی.

صدای بال‌زدن کبوترها چگونه صبح محله را به شعری زنده بدل می‌کند؟ تحلیلی شنیداری-تصویری با رویکرد نوستالژی و خاطرات جمعی ایرانی.

سفری چندحسی به شیراز؛ جایی که بوی بهار نارنج به موسیقی و نور بدل می‌شود و در آیین‌ها، معماری و دورهمی‌های خانوادگی جنوب ایران می‌پیچد.

پرسه‌زنی حسی در حیاط‌های نارنج شیراز؛ از نور و سایه تا حوض و آب، معنای آرامش، بوها و آیین‌های خانگی در فرهنگ ایرانی را شاعرانه–تحلیلی می‌خوانید.

چنار در نقاشی قهوه‌خانه‌ای، نگارگری و شعر فارسی، نماد ریشه‌داری و سکوت شهرهای ماست؛ تحلیلی سئو‌محور از پیوند چنار با خاطرات، زیست شهری و راه‌های احیای حس آن امروز.

سفره ایرانی در هنر و ادبیات، نماد برکت، صلح و هم‌دلی است. این مقاله تحلیلی و کاربردی نشان می‌دهد چگونه سفره‌های ساده امروز، خاطرات ماندگار می‌سازند.

سروهای مدرسه در حافظه جمعی ایرانی‌ها نماد سکوت، نظم و بلوغ‌اند. این روایت-تحلیل نشان می‌دهد چگونه چنین درختانی به آیین‌های روزمره و خاطرات ماندگار جان می‌دهند.