دسته: نوستالژی و یادگاری‌ها

میز صبحانه با نان تازه، مربای خانگی و پنیر؛ تصویری از طعم‌های نوستالژیک صبح‌های تابستانی

مربای خانگی روی نان داغ صبحگاهی؛ طعمی که یاد روزهای گرم تابستان را می‌آورد

گاهی یک بو یا طعم ساده می‌تواند بدون هیچ مقدمه‌ای ما را به سال‌های دور ببرد. شاید کافی باشد صبحی آرام، بوی نان تازه از نانوایی محله بلند شود و کنار آن شیشه‌ای از مربای…

نقاشی کودکانه در دفتر مدرسه کنار مدادهای رنگی

دفتر بازی‌های کاغذی و نقاشی‌های مدرسه؛ چگونه کودکی ما را سرگرم می‌کرد

گاهی کافی بود معلم چند دقیقه دیرتر وارد کلاس شود تا یک دفتر معمولی به زمین بازی تبدیل شود. یکی جدول دوز می‌کشید، دیگری نقطه‌هایی منظم روی کاغذ می‌گذاشت و نفر کناری، گوشه صفحه خانه‌ای…

نمایی آرام از حیاط خانه با درخت گل‌دار و نور آفتاب در کنار ورودی خانه.

رد آفتاب روی فرش؛ تصویری دقیق از یک گوشه‌ی حیاط که حس آرامش می‌دهد

ظهر آرامی است و نور از میان شاخه‌های درخت یا نرده‌های ایوان عبور می‌کند. بخشی از فرش حیاط روشن شده و بخش دیگر در سایه مانده است. شاید استکانی چای کنار دست باشد، صدای گنجشک‌ها…

کیف پول چرمی قدیمی با عکس کوچک و یادداشت دست‌نویس؛ نمادی از خاطرات روزمره و یادگاری‌های شخصی

کیف پول چرمی با عکس‌ها و یادداشت‌های کوچک؛ جعبه‌ای از خاطره‌های روزانه

گاهی یک وسیله کوچک در گوشه کیف، بیشتر از یک آلبوم بزرگ حرف برای گفتن دارد. شاید باز کردن یک کیف پول قدیمی و دیدن یک عکس کوچک، رسید یک کافه، دست‌نوشته‌ای کوتاه یا شماره…

فشار نامرئی «باید برسم» در دهه بیست ایران؛ جوانی در چهارراه شلوغ تهران میان نشانه های مسیر و زمان بندی اجتماعی_مجله خاطرات

خاطرات «باید برسم»؛ فشار نامرئی دهه‌ی بیست

جستاری مردم نگارانه درباره فشار نامرئی «باید برسم» در دهه بیست ایران؛ از زبان روزمره و نصیحت خانواده تا زمان بندی نهادها و نشانه های اجتماعی.

18 تیر 1405
میز مطالعه دانشجویی در شب امتحان‌های پایان‌ترم با جزوه‌ها و چای؛ روایت اضطراب و خاطره مشترک نسل‌ها. مجله خاطرات

امتحان‌های پایان‌ترم؛ روایت‌های مشترک یک نسل

قوم‌نگاری امتحان‌های پایان‌ترم در ایران: شب‌بیداری‌ها، اضطراب جمعی، دعاها، قرارهای کتابخانه و کدهای نانوشته تقلب؛ روایتی از حافظه نسلی.

17 تیر 1405
لقمه خانگی مادر در کیف مدرسه با نایلون و دستمال کاغذی؛ روایت طعم لقمه‌های مادر و رقابت با بوفه

لقمه‌های مادر؛ مزه‌ای که هیچ بوفه‌ای بلد نبود

لقمه‌های مادر فقط غذا نبودند؛ جغرافیای کیف مدرسه، امضای دست و مناسبات بوفه را در خود داشتند. روایتی از طعم، قضاوت و تغییر امروز.

جمعی از جوانان ایرانی در حیاط خانه در حال بازی مجسمه های صورت و تلاش برای نخندیدن

مجسمه‌های صورت؛ بازی‌ای که از خنده شکست می‌خورد

بازی «مجسمه‌های صورت» جایی است که بدن باید ثابت بماند اما خنده همه چیز را به هم می‌ریزد؛ روایتی از قوانین نانوشته جمع و شکست‌های شیرین.

خانواده‌ای در حیاط یک خانه قدیمی ایرانی در حال مرتب کردن آلبوم‌ها؛ نماد حفظ خانه‌های قدیمی از مرمت تا روایت و انتقال خاطره

خانه‌های قدیمی را چگونه حفظ کنیم؟ از مرمت تا روایت

راهنمایی مردم‌نگارانه برای حفظ خانه‌های قدیمی ایرانی: از مرمت و کاربری روزمره تا روایت‌گری خانوادگی، انتقال خاطره و زنده نگه داشتن معنا.

بازی دوز روی حاشیه دفتر در کلاس درس؛ نمای نزدیک از دست دانش‌آموز و جدول دوز کنار نوشته‌های درس در یک کلاس ایرانی

دوز روی حاشیه‌ی دفتر؛ وقتی کلاس، بهانه‌ی بازی بود

دوز روی حاشیه دفتر، بازی سریع و بی‌صدا در کلاس‌های مدرسه ایرانی بود؛ راهی برای مدیریت کسالت، مهندسی توجه و مذاکره پنهان با قانون.